अलविदा, प्रिन्स अफ डार्कनेस

रक एन्ड रोलको संसारले एक आइकन सधैका लागि गुमाएको छ। ब्ल्याक साबाथ (Black Sabbath) का लिड गायक र एक सफल कलाकार जोन माइकल “ओजी” ओस्बोर्नको ७६ वर्षको उमेरमा जुलाई २२, २०२५ मा निधन भएको हो । उनको परिवारले यो हृदयविदारक खबरको पुष्टि गरेको छ । ओजीको निधन आफ्नो गृहनगर बर्मिङ्घममा ब्ल्याक सबाथसँगको एक मार्मिक अन्तिम कन्सर्टको केही हप्तापछि भएको हो ।

डिसेम्बर ३, १९४८ मा बर्मिङ्घम, इङ्गल्यान्डको एस्टनमा जन्मेका जोन माइकल ओस्बोर्नको प्रारम्भिक जीवनचमक धमकबाट धेरै टाढा थियो। श्रमिक वर्गको परिवारमा हुर्केका उनले डिस्लेक्सियासँग संघर्ष गरे र १५ वर्षको उमेरमा विद्यालय छोडे, विभिन्न शारीरिक कामहरूमा संलग्न भए। उनले चोरीको अभियोगमा छोटो जेल सजाय पनि काटेका थिए जसले एउटा निकास खोजिरहेको बेचैन भावनालाई उजागर गर्‍यो, उनले जीवनमा एउटा मार्ग/लक्ष खोजिरहेका थिए । त्यो अवसर सन् १९६८ मा आयो जब उनले गिटारवादक टोनी आइओमी, बासवादक गिजर बटलर र ड्रमर बिल वार्डसँग मिलेर एउटा ब्यान्ड गठन गरे। सुरुमा अर्थ भनेर चिनिने यो ब्यान्डले छिट्टै ब्ल्याक साबाथको रूपमा आफूलाई पुन: ब्राण्ड गर्‍यो, जुन एक हरर फिल्मबाट प्रेरित नाम थियो जसले उनीहरूले प्रतिनिधित्व गर्न खोजेको अँध्यारो, क्रान्तिकारी आवाजलाई पूर्ण रूपमा समेटेको थियो।

ओजीले आफ्ना ब्यान्ड ब्ल्याक साबाथका सदस्यहरूसँग मिलेर संगीत मात्र बजाएनन्; उनीहरूले एउटा विधाको आविष्कार गरे। उनीहरूको सन् १९७० को पहिलो एल्बम र त्यसपछिका उत्कृष्ट कृतिहरू जस्तै पैरानोइड – Paranoid (१९७०), मास्टर अफ रियालिटी (१९७१), र साबाथ ब्लडी साबाथ (१९७३) ले हेवी मेटलको जग बसाल्यो। ओजीको विशिष्ट आवाज, आइओमीको चर्को रिफ र बटलरको जबर्जस्त शब्दहरू मिलेर एकैचोटि  उत्साहजनक र पूर्ण रूपमा अद्वितीय गीतहरु सिर्जना गर्‍यो। “पैरानोइड,” “वार पिग्स,” र “आयरन म्यान” जस्ता हिट गीतहरुले ब्ल्याक साबाथको स्थिति अग्रगामी रूपमा स्थिति सुदृढ पार्‍यो र ओजीलाई एक प्रतिष्ठित गायकको रूपमा स्थापित गर्‍यो। उनीहरूको अपार सफलताको बावजुद, ओजीको लागूपदार्थको दुर्व्यसनसँगको बढ्दो संघर्षले ब्यान्डमा आन्तरिक तनाव बढायो र सन् १९७९ मा उनी ब्याण्डबाट अलग भए ।

ब्ल्याक साबाथ छोडेपछि धेरैले ओजीको करियर समाप्त भएको अनुमान गरेका थिए तर उनीहरू पूर्ण रूपमा गलत सावित भए । उनकी पत्नी तथा म्यानेजर , शारोन आर्डेन (पछि शारोन ओस्बोर्न) को अटल समर्थन र रणनीतिक मार्गदर्शनमा, ओजीलेएकल करियर सुरु गरे जुन अझ व्यावसायिक रूपमा सफल भयो । उनको सन् १९८० को डेब्यु,’ब्लिजार्ड अफ ओज‘, एक व्यावसायिक र आलोचनात्मक विजय थियो, जसमा कालातीत हिटहरू “क्रेजी ट्रेन” र “मिस्टर क्राउले” समावेश थिए। यो एल्बम र यसको समान रूपमा सफल अर्को एल्बम, ‘डायरी अफ ए म्याडम्यान (१९८१)’, ले ओजीको नयाँ रचनात्मक ऊर्जा प्रदर्शन गर्‍यो र विश्वलाई र्यान्डी रोड्सको विलक्षण गितार प्रतिभासँग परिचय गरायो।

१९८० को दशक र त्यसभन्दा पछि पनि, ओजीले बार्क एट द मून (१९८३), नो मोर टियर्स (१९९१), र ओज्मोसिस (१९९५) जस्ता धेरै-प्लेटिनम एल्बमहरू निकाली रहे , जसले एकल कलाकारको रूपमा उनलाई मजबुत बनायो। उनको कन्सर्टहरू अक्सर विवादास्पद हर्कतहरूका लागि प्रख्यात थिए , जसमा कुख्यात ब्याट-बाइटिंग घटना पनि समावेश छ। उनले सन् १९९६ मा शारोनसँग ओज्फेस्टको स्थापना पनि गरे, जुन एक अत्यधिक सफल टुरिङ फेस्टिवल थियो । यो धेरै मेटल र हार्ड रक ब्यान्डहरूका लागि प्लेटफर्म बन्यो, जसले १०० मिलियन डलर भन्दा बढी कमाई गर्‍यो र लाखौं टिकटहरू पनि बेच्न सफल भएको थियो ।

सन् २००० को सुरुका वर्षहरूमा ओजी ओस्बोर्नले एमटीभीको रियालिटी शो “द ओस्बोर्न्स” मार्फत मुख्यधारमा नयाँ उचाइ हासिल गरे। यस शृंखलाले ओजी, श्यारोन , र उनीहरूका छोराछोरी केली र ज्याकको अनौठो पारिवारिक जीवनलाई बिना सम्पादन देखाउँदै प्रायः हास्यास्पद तरिकाले प्रस्तुत गर्‍यो। “द ओस्बोर्न्स” ले “प्रिन्स अफ डार्कनेस” भनेर चिनिने ओजीलाई मानवीय रूपमा देखायो र यसले उनलाई ठूलो संख्यामा नयाँ प्रशंसकहरूको मन जित्न र उनको रक पहिचानभन्दा बाहिरको व्यक्तित्व उजागर गर्न मद्दत गर्‍यो।

हालका वर्षहरूमा, ओजीले बहादुरीका साथ विभिन्न स्वास्थ्य चुनौतीहरूसँग संघर्ष गरे, जसमा २००३ मा एक गम्भीर क्वाड बाइक दुर्घटना, मेरुदण्डको शल्यक्रिया, र २०२० मा पार्किन्सन्स रोगको सार्वजनिक निदान समावेश छ। यी अवरोधहरूको बावजुद, उनको आत्मा अटूट रह्यो। उनले नयाँ संगीत रेकर्ड गर्न जारी राखे, अर्डिनरी म्यान (२०२०) र पेसेन्ट नम्बर ९ (२०२२) जस्ता आलोचनात्मक रूपमा प्रशंसित एल्बमहरू निकाले ,जसमध्य पछिल्लोले उनलाई २०२३ मा दुई ग्रामी पुरस्कार दिलायो।

ओजीको संगीतमा प्रभाव अतुलनीय छ। उनलाई एकल र ब्ल्याक साबाथसँग गरेर विश्वभर १०० मिलियन भन्दा बढी रेकर्ड बेचेको श्रेय दिइन्छ। उनलाई २००६ मा ब्ल्याक साबाथको सदस्यको रूपमा र २०२४ मा एकल कलाकारको रूपमा रक एन्ड रोल हल अफ फेममा समावेश गरिएको थियो। उनले हलिउड वाक अफ फेममा एक स्टार पनि प्राप्त गरे र २०२५ मा आफ्ना मूल ब्ल्याक साबाथ ब्यान्डका सदस्यहरूसँगै बर्मिङ्घम शहरको फ्रिम्यान नाम दिइएको थियो।

ओजी ओस्बोर्न एक रकस्टार, एक संगीतकार मात्र थिएनन्; उनी एक सांस्कृतिक शक्ति र एक अतुलनीय कलाकार थिए । दशकौंको नवीन संगीत, अविस्मरणीय प्रदर्शन, र उनका प्रशंसकहरूसँगको अटुट सम्बन्धमा निर्मित उनको विरासतले आउने पुस्ताका संगीतकारहरू र श्रोताहरूलाई वर्षौंसम्म प्रेरणा दिइरहनेछ।

“प्रिन्स अफ डार्कनेस” भौतिक रूपमा उनका लाखौ फ्यानहरु माझ नहुन सक्छन्, तर उनको गर्जन रक इतिहासको हलहरूमा सधैंभरि गुन्जिरहनेछ।